Artman

Kan je kunst maken vanuit de gedevalueerde amateur-werken en het bandwerk van devotie dat we vorige eeuw in elke eikenbruine huiskamer vonden? De kleine vrede van de oorlog-overlevers, de Boomers en hun ouders, met de productieve spreuken, de vensterbankbeelden en de achterkeuken. 

 

Mag je kunst eigenlijk zwarte humor bevatten? Of is het dan inhoudelijk en conceptueel niet veilig genoeg voor de "kenners".  

 

Mag je tegen religie tekeer gaan met humor? De grote verdeler met vraag naar gehoorzaamheid en blind geloof.  

"Jezus en zijn maten moeten er in elk geval aan geloven hier.  Jammer dat die andere niet afgebeeld wordt. Devotie sucks." 

  

Mogen we met Artman onze oorlog verder zetten tegen de eenheidsworst, tegen onze falende maatschappij en de wraakroepende vernietigingsdrang van onze soort? We steken in elk geval een middenvinger van ironie omhoog. Herhaaldelijk. 

 

We onderzoeken hier de grens tussen humor en weerstand, tussen nostalgie, weemoed en de bulderende 21e eeuw.

Tegen alle gezag trekken we ten oorlog. We zijn tenslotte groot geworden met Punk en disco, met the sex Pistols en Abba, in een maatschappij waar elk moment een atoombom kon vallen. 

Machtsinstituten zijn er om graffiti op te spuiten. Want macht corrumpeert. Artman is kind van Generatie-X. De generatie die cooltjes alles op een afstand bekeek.  En nu zijn we groot geworden, en terug kwaad, want het gaat niet beter. Het is naar de kloten. 

Maar we blijven lachen, laten Jezus dansen langs de afgrond, steken de draak met alles. Wie weet wordt iemand wakker. 

 

 

 

zie ook https://beeld.be/kunstenaars/tine-dhollander

 

 

Your own, personal, Jesus.

Ha ha ha, fuck this shit.

Exploding stills. No talent.

The absence of

Mugshots